A Certain Ratio

Funky stuff is dit, zeg. Een cover van ‘Houses in Motion’ van Talking Heads, door A Certain Ratio. Opgenomen in 1980, de bedoeling was dat Grace Jones zou zingen, maar dat gebeurde niet, dus wat we horen is de guide vocal (de naam zegt het al: een voorlopige zangpartij die alleen bedoeld is om te laten horen hoe het nummer uiteindelijk moet gaan klinken) (als ik in het Engels schreef, zou ik overwegen een roman te schrijven die Guide Vocal heette) van Jez Kerr. Verschijnt binnenkort op cd en vinyl op de overzichtscompilatie ACR:BOX.

Het origineel blijft natuurlijk onovertroffen, daar niet van.

 

Geen haring

54c51775659dd5552afb2c8951281b61En ik maar denken dat wij uniek waren met onze manier van haring happen. Dit zijn diva’s Graziella Sciutti, Giulietta Simionato en Maria Callas die aan boord van een trein, tijdens een tournee met La Scala in 1955 een lapje proscuitto happen.

Als toetje de knotsgekke finale van de eerste akte van Rossini’s L’italiana in Algeri, met onder anderen Graziella Sciutti.

Troost

Wat kan muziek toch een troost zijn voor de ellende in de wereld. Wijlen Elliott Smith zingt zijn lied ‘Independence Day’, begeleid door producer Jon Brion op harmonium en Brad Mehldau op de vleugel.

De Nijntje-alexandrijn

In zijn radiocolumn voor Druktemakers hoorde ik Marcel van Roosmalen zeggen dat hij in de nasleep van ‘Utrecht’ een Nijntje met een traan had gedeeld op sociale media, voorzien van een lang gedicht (het zal wel ironisch bedoel zijn): ‘De eerste zin rijmde op de derde zin en de tweede op de vierde, de papa’s en de mama’s onder de luisteraars weten dat het in de boekjes van Nijntje ook zo gaat.’

Zo gaat het dus niet in de boekjes van Nijntje. Ten eerste moet je niet van zinnen spreken, maar van regels. Elk boekje over Nijntje is opgedeeld in vierregelige strofes, en het kenmerkende van die vier regels is dat het in wezen een soort in tweeën gedeelde alexandrijnen zijn.

Een alexandrijn is een zesvoetige jambe, waarin op de helft een kleine pauze (cesuur) valt, zoals in deze regels uit een emblemata-bundel van Heinsius:

Beneden ben ick heet/ van boven toeghesloten/
Van boven worter gantsch gheen water in gegoten/
Van onder viers genoech/O doodt/ O wreede doodt,
Waert dat ick sterven cond’ zoo waer ick uyt de noodt.

Dick Bruna voegt aan de klassieke alexandrijn een jambe toe en maakt er wat ik zou willen noemen de Nijntje-alexandrijn van, een jambische zevenvoeter met een cesuur na de achtste lettergreep:

zeg nijn, zei vader op een dag
ik heb een goed idee
ik ga eens naar de dierentuin
wil jij soms met mij mee

de dierentuin riep nijntje uit
hoi-hou, dat vind ik fijn
maar dat is toch wel heel ver weg
gaan wij dan met de trein

In deze Nijntje-alexandrijn rijmen alleen de tweede en de vierde regel. Zoals gezegd: vrijwel altijd mannelijk, dus eindigend op een beklemtoonde lettergreep.

Volgens mij vergt het geen diepgaande studie om te kunnen bepalen wat het rijmschema van Nijntje is: niet a/b/a/b, zoals Van Roosmalen denkt, maar a/b/c/b.

[het beeld komt van de website over emblemata van de Universiteit Utrecht]

 

The Owl of Minerva

Green_GartsideEr zijn meer mensen die de uil van Minerva aanroepen, zoals Green Gartside (die voor zijn band Scritti Politti eerder al een liedje schreef waar hij Kant noemde). Op zijn album White Bread Black Beer uit 2006 zette hij het nummer ‘Dr. Abernathy’ en daarin vliegt die uil een paar keer voorbij, hoor: ‘Dr. Abernathy called to see if you were here / The news is terrible, you’re in the clear / Suzy sack it to me, the owl of Minerva’.

Om er toch een beetje goeie werkdag van te maken, heb ik maar ‘Boom! There she was’ uit 1988 opgezet (met het zinnetje ‘I got a reason girl, was Immanuel Kant’s, and I like it!’ erin). Geweldig nummer, met een foute clip erbij, die ik nooit eerder had gezien.

Gebeden

Vandaag liet ik bij de supermarkt, terwijl ik gestaag de hele lopende band volstapelde, eerst een jonge vader met zijn dochtertje voor (‘Dank je wel,’ zei het meisje vrolijk; de man zwaaide nog toen ze hadden afgerekend) en vervolgens nog een wat oudere heer (mijn leeftijd denk ik), hij zei: ‘Dank u hartelijk, ik zal u heden in mijn gebeden gedenken, meneer.’ Dat maakte mijn dag goed. Het gebeurde bij de Lidl in Eemnes.

Case Mayfield

Lang geleden was ik te gast in het Torpedo-theater in het kader van Waumans & Victoria’s Groot Internationaal Literair Variété Spektakel (al weet ik niet meer of het toen al precies zo heette). Ik was uitgenodigd voor de rubriek De Kutrecensie, waarin een schrijver een kutrecensie van zijn boek mocht voorlezen (Arie Storm wilde jammer genoeg niet komen om zelf zijn kutrecensie voor te lezen). Hoe dan ook, ik las de kutrecensie van mijn boek voor en deelde (dit speelt ergens in 2012) het podiumpje met Case (‘zeg maar Kees’) Mayfield, een geweldige musicus die ik sindsdien op afstand volg (vorig jaar bracht hij nog het mooie album Egomaniac uit). Hij zong toen dit machtige nummer:

Hij beschikt over meer registers dan het dramatische:

Luister naar die man! Koop zijn platen!