Judith Herzberg

Op de site van Poetry International staat een Engelse vertaling van Judith Herzbergs gedicht ‘Het wachten op de halte’, klaarblijkelijk door de dichteres zelf gemaakt. Het is in het Engels bijna net zo sterk als in het origineel. Het is misschien niet geniaal, maar op z’n minst briljant en het is meer dan alleen maar grappig (ook al kreeg naar verluidt heel Vredenburg de slappe lach toen ze dit gedicht in 1997 voorlas tijdens de Nacht van de Poëzie).

Ik heb trouwens een cd, opgenomen door Henny Vrienten, waarop Herzberg het gedicht (in het Nederlands) voordraagt. Die cd is elders downloadbaar.

LUTOSŁAWSKI

Het 12 Ensemble speelt in de kleinst mogelijke bezetting van vier violen, twee altviolen, twee celli en twee contrabassen de Muzyka żałobna (Begrafenismuziek) (1958) van Witold Lutosławski (1913-1994) — geschreven ter nagedachtenis aan Béla Bartók (1881-1945).

Deze uitvoering met een groter ensemble is trouwens beter: Orkiestra Kameralna Akademii Muzycznej w Krakowie onder leiding van Maciej Tworek.

Haydn 2032

Er zijn een boel goeie Haydn-dirigenten (geweest): Hogwood, Brüggen, Pinnock, maar Antonini spant de kroon. Hij laat iedere symfonie (er zijn er meer dan honderd (hoera) (driewerf)) klinken als het meesterwerk dat het is.

Dispute & Violence

61-AXapypKL._SL1280_In de documentaire George Harrison – Living in the Material World zit een geweldig fragment van een optreden uit 1974 van Harrison met Shankar Family & Friends, een wereldband met naast Harrison en onder meer Billy Preston op toetsen, Tom Scott (sax), Alla Rakha (tabla), Willie Weeks (bas) en ik denk een jonge Jim Keltner op drums. Ravi Shankar zat ook in de band, maar hij doet hier niet mee, en wordt vervangen door Lakshmi Shankar, zijn schoonzus, die de Indiase musici dirigeert. Aan het eind zit nog een mooie solo op een Indiase dwarsfluit, een soort bansuri, maar dan in sopraan-uitvoering, bespeeld door Hariprasad Chaurasia, die inmiddels al tachtig jaar oud is en nog steeds lesgeeft op het Rotterdams conservatorium.

Quasi-Bach

Vanmorgen begon ik de dag goed met Nina Simone. ‘Love Me Or Leave Me’ kwam langs, in de studioversie van 1965. Er zit een geweldige pianosolo in van Nina, die begint een beetje à la Wynton Kelly, lekker jazzy en simpel, maar waar ze na een paar maten een contrapunt in de bas aan toevoegt, waardoor het opeens een tweestemmige quasi-Bachfuga wordt, heel goed gedaan, zonder de swing te verliezen. Op youtube vond ik deze live-versie, klaarblijkelijk al uit 1960. Ze speelt hetzelfde nummer, dat in een soortgelijke uitvoering sinds 1954 op haar repertoire stond, dit keer kun je horen (maar niet zien) dat de gitarist ook nog een stem aan de quasi-fuga toevoegt. Ik vind het meesterlijk.

Bach zelf blijft natuurlijk andere koek:

Die zocht ik

Ik ben niet de enige die zich verbaast over de radiospotjes van het beste opleidingscentrum van Nederland. Daarom de komende dagen even paar variaties op het thema. Vandaag de laatste:

Zeg…
Ja?
Hoe heet die Hongaarse minister ook alweer die in november 1945 door een volksgericht ter dood werd veroordeeld?
Oe, even denken.
Volgens mij begint het met een i.
O, Imrédy bedoel je.
Ja, precies, Imrédy, die zocht ik!

Die zocht ik

Ik ben niet de enige die zich verbaast over de radiospotjes van het beste opleidingscentrum van Nederland. Daarom de komende dagen even paar variaties op het thema. Vandaag de derde:

Zeg…
Ja?
Hoe heet die schilder ook alweer die een eigen museum heeft in het oude stadhuis van Montauban?
Oe, even denken.
Volgens mij begint het met een i.
O, Ingres bedoel je.
Ja, precies, Ingres, die zocht ik!