The Carters

Afbeeldingsresultaat voor jaminEr is veel te doen over de single van ‘Apeshit’, het nieuwe nummer van Jay-Z en Beyonce als het duo ‘The Carters’ (van hun verrassingsalbum Everything Is Love). Of veel te doen? Er is veel aandacht voor de fraaie clip die is opgenomen in het Louvre, al ontgaat mij het verband tussen het getoonde en de ongeïnspireerde (‘Fast like my Lambo’) en kleinzerige rapclichés (‘Tell the Grammy’s fuck that 0 for 8 shit’ – omdat Jay-Z 8 Grammy-nominaties had, maar geen enkele Grammy won) waaruit de tekst van het lied is opgebouwd.

Het klinkt allemaal lekker, het is fijn in elkaar gedraaid, met de hulp van onder anderen Pharrell Williams, maar het is toch een beetje alsof je als kleuter bij Jamin naar binnen stapt: veel te veel lekkers, veel te veel kleuren en geuren.

Zo oogt de clip ook, vind ik, ook al hebben The Carters met regisseur Ricky Saiz hun best gedaan om interessante en mooie details te laten zien van gekleurde mensen in de kunst uit vroeger eeuwen. Dat idee (als je de clip zelf als een kunstwerk wil beschouwen) wordt eigenlijk een beetje te niet gedaan door ook de grootste hoogtepunten uit het Louvre te tonen, zoals de Mona Lisa, de Venus van Milo en de stukken van David.

Er is een boodschap, maar hoe belangrijk is die nu eigenlijk en wat willen ze daarmee bereiken? Of willen ze laten zien wat ze kunnen, laten zien hoeveel macht ze hebben (het Louvre afhuren), een album verkopen, hogere kunst van zichzelf maken, hun imago versterken, hun tournee tot een commercieel succes maken?

Uiteindelijk is dat het toch: : een exclusieve commercial om een product te verkopen.

Hoewel mooi, is de clip niet zo origineel, als je dit fimpje van het Met-gala (waarbij Beyonce en Jay-Z niet aanwezig waren) van eerder dit jaar ziet:

Als het dan toch rap in een museum moet zijn, dan liever deze van Boogie, dit is een clip die als filmpje een klein kunstwerk is, met een paar mooie twists en waar je (ik in ieder geval) het koud van krijgt.

En als het over ‘rassenkwesties’ gaat, kijk dan eens naar deze clip van Jay-Z solo, waarin je ook meteen kunt horen hoe goed hij eigenlijk is (en hoe controversieel ook, luister naar het regeltje over ‘jewish people’). Genomineerd voor drie Grammy’s – geen een gekregen.

The (R)evolution of Steve Jobbs

Afbeeldingsresultaat voor the (R)evolution mason bates

Mason Bates heeft een opera geschreven over Steve Jobbs, in zijn kenmerkende stijl die een mengeling is van klassiek, minimal, pop en elektronische glitches. Een fraaie live-opname is verschenen op het Nederlandse label Pentatone.

Diego Ares

3149020228326_front

Ik geloof dat deze cd alleen nog te beluisteren is via streamingdiensten (zoals Qobuz) en nog niet fysiek te krijgen is, maar potjandoosje, wat speelt de jonge klavecinist Diego Ares de Goldbergvariaties mooi, met alle herhalingen en vol fijne versieringen en eigenzinnige vondsten, zonder ooit maniëristisch of aanstellerig te worden.

Hij begint lekker tegendraads met een bewerking (door Bach zelf) van het zwoegende adagio in de toepasselijke toonsoort G-groot uit de derde vioolsonate en speelt dan pas de aria, de dertig variaties en opnieuw de aria. Het blijft wonderbaarlijk hoeveel er mogelijk is met een stuk dat al zo vaak op de plaat is gezet als de Goldbergvariaties.

Fijn ook om meteen al te merken dat Ares de eerste variatie niet in een hals- en vingerbrekend tempo à la Glenn Gould speelt, maar trager, meer zoals Gustav Leonhardt. Ik denk ook wel dat dit passend is voor een polonaise, een Poolse hofdans in driekwartsmaat, daar moet je toch kalm op kunnen zwieren in je lange jurk/strakke uniform (doorhalen wat niet van toepassing is).

Op 14 december 2018 vertel ik in de Kleine Zaal van het Concertgebouw het een en ander over de Goldbergvariaties en zal Hannes Minnaar – en dat is veel interessanter – ze spelen!

3149020228326_back

Trump en Kim

Wie weet krijgen we over vijftien jaar een opera over Trump en Kim in Singapore, net zoals John Adams en Alice Goodman in 1987 Nixon in China schreven over het bezoek van de Amerikaanse president aan Mao in 1972.

Dit is een stukje uit de eerste akte, waarin Nixon (vertolkt door James Maddelena) net in China is geland en wordt ontvangen door de Chinese premier Chou En-Lai (de tweede man in China, die rechts achter Nixon staat en hem in de rede probeert te  vallen).

De uitvoering is van 2011, in de oorspronkelijke enscenering van Peter Sellars uit 1987 (waarin Maddalena ook al zong), het jaar van de première in Houston (in 1988 te zien in het Amsterdamse Muziektheater tijdens het Holland Festival). In de scène is Nixon is zich niet alleen bewust van de nieuwswaarde van het moment, maar ook van het feit dat hij geschiedenis schrijft.

Gestapo in Baarn

Heerlijke ingezonden brief in de Baarnsche Courant van vandaag: het gaat hier over het feit dat de gemeente Baarn voor alle huishoudens een PMD-container verplicht wil stellen. De wethouder heeft verklaard dat deze container niet kan worden geweigerd en onderdeel uitmaakt van de woning. Dat is inderdaad, zoals R.P. Koopman opmerkt in zijn brief, die de hele achterpagina van de krant beslaat, een gekende methode van de Gestapo. Reken maar dat die verzetslieden gingen praten als er tijdens een verhoor was gedreigd met de plaatsing van een PMD-container!