Coyote

DMM

Ook al ben ik een liefhebber van Bob Dylan, de mooiste scène in de ‘documentaire’ Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story By Martin Scorsese vind ik die waarin Joni Mitchell aan Roger McGuinn (The Byrds) en His Bobness zelve uitlegt hoe ze haar nieuwe nummer ‘Coyote’ moeten spelen en zij uiteindelijk twee coupletten zingt (het laatste iets afwijkend van de uiteindelijke versie die een jaar later op het album Hejira zou verschijnen). Alleen daarom al zou je die film moeten zien.

De ondertiteling van de film is niet slecht, zelfs de vertaling van de teksten van Dylannummers is best aardig (al moet je geen Bindervoet & Henkes verwachten), maar bij Mitchells ‘why did you have to get so drunk and lead me on that way’ gaat het – ook al is het een toepasselijke misser in het kader van een nummer over ‘on the road’ zijn – toch even verkeerd.

IMG_8685.jpg

Dit is de trailer van Netflix:

Joni Mitchell speelde ‘Coyote’ ook met The Band in een andere film van Scorcese, The Last Waltz:

De versie van het album, met de unieke Jaco Pastorius op bas:

Om de versie met Dylan en McGuinn te zien, zit er vrees ik niets anders op dan de hele film te bekijken. Dat is geen straf want dan krijg je naast halfgespeelde interviews met Dylan en andere betrokkenen (Sharon Stone!), ook grote delen van andere nummers te zien uit wat mij betreft de toptijd van Dylan, met in de band onder anderen violiste Scarlet Rivera, gitaristen Mick Ronson en T-Bone Burnett, onder leiding van de geweldige bassist Rob Stoner: ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’, ‘Isis’, ‘One More Cup of Coffee’, ‘Simple Twist of Fate’, ‘Oh Sister’, ‘Hurricane’ en een nummer dat ik nooit goed had beluisterd maar dat prachtig is, ‘The Lonesome Death of Hattie Carroll’. Verder geweldige optredens van onder meer Joan Baez en Allen Ginsberg, die met Dylan het graf van Jack Kerouac bezoekt en voorleest op iets dat eruitziet als een bingo- of scrabble-avondje voor dames van zekere leeftijd.

En bovendien een stukje Shocking Blue in het Stedelijk Museum!

Morse

Laatst zag ik een uitzending van Endeavour Morse (niet zo best, maar onderhoudend) en daarin figureerde het Miserere van Allegri (ook wel de Misère van Allegro genoemd), want in Engelse detectives geldt nu eenmaal de wet Moord + Kerk = Allegri.

We hoorden een ‘oude’ versie, ik vermoed die door het King’s College Choir onder leiding van Sir David Willcocks, met niemand minder dan de latere dirigent Roy Goodman als solo-sopraan. Hij schreef daar ooit over: ‘On the day that we made the present recording, I had only just finished playing a rugby match an hour or so before the session. I had no time for a proper shower and still had muddy knees under my long trousers.’

Dat is deze uitvoering, overigens met de tekst in het Engels vertaald, in één take opgenomen, live zonder publiek dus, in maart 1963, in de kapel van King’s College, Cambridge.

Wie bewegend beeld wil, kan naar deze opname van vorig jaar kijken, met Tenebrae onder leiding van Nigel Short:

Ik zie dat Tenebrae ook het ‘Crucifixus’ van Lotti (Antonio, niet Helmut) heeft uitgevoerd, wat mijn hart doet opspringen van blijdschap, aangezien het een heel mooi stuk is en Lotti werkzaam was aan het hof in Dresden, waar mijn roman Goldberg zich afspeelt.

Holland 1945

Ik ben nogal druk met schrijven aan mijn nieuwe boek, dus ik heb niet veel tijd om hier geinige stukjes te posten.

In een stuk in The Guardian over liedjes met een Europees tintje kwam ik dit nummer tegen van Neutral Milk Hotel, kennelijk geïnspireerd door Anne Frank. Ik vind het fenomenaal. Het komt uit 1998 en ik had er nog nooit van gehoord.

Schilderijententoonstelling

Crossover gaat meestal mis: het is geen klassiek en geen pop. Maar dit klinkt goed, de oorspronkelijk voor piano geschreven suite Schilderijententoonstelling van Mussorgsky (eerder al heel goed bewerkt voor basgitaar, drums, toetsen en zang door Emerson, Lake & Palmer) in een nieuw arrangement voor orkest, uitgebreid met onder meer een dj, prepared piano, moderne studiotechnieken en sinds eergisteren een bijbehorende dansvoorstelling.