Leiden

Er zijn altijd genoeg redenen om het fraaie Leiden te bezoeken. Nu is er een extra reden (en je kunt er zelfs thuis bij blijven en je toch in Leiden wanen): de mooie site Muurgedichten Leiden, waar je wandelroutes kunt vinden en informatie over de gedichten en de dichters. Bovendien worden alle gedichten voorgedragen in de oorspronkelijke taal – al zijn er nog lacunes en worden er nog native speakers gezocht, bijvoorbeeld iemand met een Ierse tongval om een gedicht van Yeats in te spreken.

Ook voor ‘Chanson d’Automne’ van Verlaine zoeken ze nog een stem, dus voorlopig moeten we het even doen met de koorzetting van Diepenbrock (of een van de vele andere verklankingen van dit gedicht).

Tieteberga

Het klinkt als een woord dat ik zelf heb verzonnen, maar het is toch echt de naam van een opera van Vivaldi: Tieteberga. Jakub Józef Orlínski zingt ‘Sento in sena’, een prachtig uurwerkje van een aria uit die opera (in Giustino zit een andere, soortgelijke aria op bijna dezelfde tekst over iemand die ook in zijn eigen tranen dreigt te verdrinken).

207 views

‘Just Look at Us Now’, het openingsnummer van All the Things That I Did and All the Things That I Didn’t Do, het nieuwe album van The Milk Carton Kids, heeft nog maar 207 views op het youtube-kanaal van hun platenmaatschappij. Dat kan toch zo niet langer! Kijken en luisteren, dus!

Aert van der Neer

SK-A-3245.jpg

Schilderij van Aert van der Neer van de site van Het Rijksmuseum.

Gisterenavond fietste ik in de schemering bij maanlicht door de polder van Amersfoort naar Baarn en het was Aert van der Neer all over the place!

IMG_5060

The Carters

Afbeeldingsresultaat voor jaminEr is veel te doen over de single van ‘Apeshit’, het nieuwe nummer van Jay-Z en Beyonce als het duo ‘The Carters’ (van hun verrassingsalbum Everything Is Love). Of veel te doen? Er is veel aandacht voor de fraaie clip die is opgenomen in het Louvre, al ontgaat mij het verband tussen het getoonde en de ongeïnspireerde (‘Fast like my Lambo’) en kleinzerige rapclichés (‘Tell the Grammy’s fuck that 0 for 8 shit’ – omdat Jay-Z 8 Grammy-nominaties had, maar geen enkele Grammy won) waaruit de tekst van het lied is opgebouwd.

Het klinkt allemaal lekker, het is fijn in elkaar gedraaid, met de hulp van onder anderen Pharrell Williams, maar het is toch een beetje alsof je als kleuter bij Jamin naar binnen stapt: veel te veel lekkers, veel te veel kleuren en geuren.

Zo oogt de clip ook, vind ik, ook al hebben The Carters met regisseur Ricky Saiz hun best gedaan om interessante en mooie details te laten zien van gekleurde mensen in de kunst uit vroeger eeuwen. Dat idee (als je de clip zelf als een kunstwerk wil beschouwen) wordt eigenlijk een beetje te niet gedaan door ook de grootste hoogtepunten uit het Louvre te tonen, zoals de Mona Lisa, de Venus van Milo en de stukken van David.

Er is een boodschap, maar hoe belangrijk is die nu eigenlijk en wat willen ze daarmee bereiken? Of willen ze laten zien wat ze kunnen, laten zien hoeveel macht ze hebben (het Louvre afhuren), een album verkopen, hogere kunst van zichzelf maken, hun imago versterken, hun tournee tot een commercieel succes maken?

Uiteindelijk is dat het toch: : een exclusieve commercial om een product te verkopen.

Hoewel mooi, is de clip niet zo origineel, als je dit fimpje van het Met-gala (waarbij Beyonce en Jay-Z niet aanwezig waren) van eerder dit jaar ziet:

Als het dan toch rap in een museum moet zijn, dan liever deze van Boogie, dit is een clip die als filmpje een klein kunstwerk is, met een paar mooie twists en waar je (ik in ieder geval) het koud van krijgt.

En als het over ‘rassenkwesties’ gaat, kijk dan eens naar deze clip van Jay-Z solo, waarin je ook meteen kunt horen hoe goed hij eigenlijk is (en hoe controversieel ook, luister naar het regeltje over ‘jewish people’). Genomineerd voor drie Grammy’s – geen een gekregen.

The (R)evolution of Steve Jobbs

Afbeeldingsresultaat voor the (R)evolution mason bates

Mason Bates heeft een opera geschreven over Steve Jobbs, in zijn kenmerkende stijl die een mengeling is van klassiek, minimal, pop en elektronische glitches. Een fraaie live-opname is verschenen op het Nederlandse label Pentatone.