In de literaire pers beginnen recensenten zich af te vragen welk boek komende maandag bekroond zal worden met de Libris Literatuurprijs 2026. Ik moet zeggen dat ik zelf ook benieuwd ben.
Gerwin van de Werf (in Trouw) schrijft over mijn genomineerde boek Aan het einde van de oorlog:
Een briljant meerstemmig boek. De critici waren lovend over deze ambitieuze, grote roman, maar het was alsof ze niet het achterste van hun tong lieten zien. Alsof iets hen tegenhield. Toen ik het boek las, begreep ik dat. Ik wilde het mooi vinden, maar het lukte me niet. Het verhaal is zo versnipperd dat ik er nooit echt in kwam.
Hartelijk dank voor dit inzicht, ik had zelf niet in de gaten dat die lovende recensies betekenen dat de critici die ze schreven mijn boek stiekem niet goed vinden, maar gelukkig helpt Gerwin van der Werf ze een handje door te vertellen dat ze er precies zo over denken als hij:
Het lezen van dit boek is bij vlagen bloedstollend, maar doet ook denken aan oude oorlogsfilms die veel te lang duren.
De critici van De Groene (Marja Pruis en Charlotte Remarque) die zich buigen over de kwestie Libris lijken hun oordeel vooral op te hangen aan dat van Kees ’t Hart, een oordeel dat hij in tweede instantie, meer dan een halfjaar na zijn aanvankelijke recensie, in hetzelfde weekblad gaf:
Onze recensent van dienst was echter overtuigd: hij vond Aan het einde van de oorlog een ‘adembenemende’ roman; ‘gewaagd, krankzinnig gedetailleerd en gedocumenteerd, het beangstigde me, ik haatte het, ik bewonderde het, het moest geschreven en gelezen.’
Zowel Trouw als De Groene waagt zich aan een voorspelling (of in ieder geval aan een gewenste uitslag): van Gerwin van de Werf mag Het gezoem van bijna alles van Coco Schrijber worden bekroond, van Marja Pruis en Charlotte Remarque Overgave op commando van Nadia de Vries. Ik las die boeken met veel plezier en ze zijn geschreven door fijne collegae, dus ik gun het ze allebei van harte, maar er kan er maar één winnen, hè?
Bert Natter 