Coyote

DMM

Ook al ben ik een liefhebber van Bob Dylan, de mooiste scène in de ‘documentaire’ Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story By Martin Scorsese vind ik die waarin Joni Mitchell aan Roger McGuinn (The Byrds) en His Bobness zelve uitlegt hoe ze haar nieuwe nummer ‘Coyote’ moeten spelen en zij uiteindelijk twee coupletten zingt (het laatste iets afwijkend van de uiteindelijke versie die een jaar later op het album Hejira zou verschijnen). Alleen daarom al zou je die film moeten zien.

De ondertiteling van de film is niet slecht, zelfs de vertaling van de teksten van Dylannummers is best aardig (al moet je geen Bindervoet & Henkes verwachten), maar bij Mitchells ‘why did you have to get so drunk and lead me on that way’ gaat het – ook al is het een toepasselijke misser in het kader van een nummer over ‘on the road’ zijn – toch even verkeerd.

IMG_8685.jpg

Dit is de trailer van Netflix:

Joni Mitchell speelde ‘Coyote’ ook met The Band in een andere film van Scorcese, The Last Waltz:

De versie van het album, met de unieke Jaco Pastorius op bas:

Om de versie met Dylan en McGuinn te zien, zit er vrees ik niets anders op dan de hele film te bekijken. Dat is geen straf want dan krijg je naast halfgespeelde interviews met Dylan en andere betrokkenen (Sharon Stone!), ook grote delen van andere nummers te zien uit wat mij betreft de toptijd van Dylan, met in de band onder anderen violiste Scarlet Rivera, gitaristen Mick Ronson en T-Bone Burnett, onder leiding van de geweldige bassist Rob Stoner: ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’, ‘Isis’, ‘One More Cup of Coffee’, ‘Simple Twist of Fate’, ‘Oh Sister’, ‘Hurricane’ en een nummer dat ik nooit goed had beluisterd maar dat prachtig is, ‘The Lonesome Death of Hattie Carroll’. Verder geweldige optredens van onder meer Joan Baez en Allen Ginsberg, die met Dylan het graf van Jack Kerouac bezoekt en voorleest op iets dat eruitziet als een bingo- of scrabble-avondje voor dames van zekere leeftijd.

En bovendien een stukje Shocking Blue in het Stedelijk Museum!