Oef

Een tijdje geleden kocht ik op een rommelmarkt de verzamelplaat The Whole Story van Kate Bush. Vandaag zette ik hem op, al enigszins op mijn hoede voor de onheilspellende kreet (NEW VOCAL) achter het eerste nummer, ‘Wuthering Heights’.

Oef.

Dat viel echt niet mee, zeg. Fans schijnen nogal geestdriftig te zijn over deze remake uit 1986 van de klassieke single uit 1978. Oorspronkelijk verscheen het nummer toen Bush negentien was en ze schreef het op haar zeventiende, ongeveer even oud als Schubert toen hij Goethes ‘Erlkönig’ op muziek zette.

De oorspronkelijke versie van ‘Wuthering Heights’ vind ik machtig, maar de versie die Bush tien jaar later inzong en remixte is een draak. Ik snap niet hoe het mogelijk is dat twee versies van dezelfde song, vertolkt door de geestelijk moeder ervan zulke verschillende reacties bij me teweegbrengen. Rillingen van ontroering en ellende.

Ten eerste klinkt deze elpee, die in 1986 in Canada is geperst, vreselijk vlak, zeker vergeleken bij de eind jaren tachtig in Nederland gefabriceerde cd van het album ‘The Kick Inside’.

Maar mijn huiver wordt opgewekt door iets anders. Het heeft een beetje te maken met de remix: nieuwe gitaarpartij, enorme galm op de drums, onnatuurlijk veel hoog in het intro en een uitgebreide en opgeleukte coda, maar vooral met Bush zelf. In 1986 kon ze veel ‘beter’ zingen: je luistert naar iemand die heel goed weet wat ze aan het doen is, zo goed dat het op maniërisme begint te lijken: een stembuiginkje hier (‘Leave behihihind my wuthering’), een dramatisch bedoelde inzet daar (‘Too long I roam in the night’), een uit de bocht vliegende hoge noot zus (bij 2’33”), een gruwelijk koor ‘vocale hoogstandjes’ zo (laatste minuut). Het is een vertolking door een verbazingwekkend goede zangeres, terwijl er uit het origineel een zekere onbeholpenheid spreekt (waarvan ik me kan voorstellen dat de oudere Bush zich daaraan ergerde, maar die nu eenmaal bij het nummer hoort), alsof Bush iets had verzonnen dat bijna te hoog gegrepen was.

Geef mij (voor dit nummer) de jonge Bush maar: virtuoos, doorvoeld en puur.