Schumann

Er zijn van die stukken (nummers, composities) waar ik uren naar kan luisteren. Dit is er een van.

Ik leerde het lied in 1992 kennen dankzij een uitvoering van jazz-musicus Don Byron, die het op basklarinet vertolkt, als een soort Nachgedanken op zijn album Tuskegee Experiments (zie hier voor een uitleg van wat dat voor vreselijks was) uit 1992. Ik geloof niet dat ik destijds al veel liederen van Schumann of Schubert kende, terwijl ik al 24 was.

Ook Jason Moran heeft een eigen versie van het lied gemaakt, voor solopiano. Mooi gedaan. De meeste crossover-muziek leidt tot kitsch, maar deze zo te horen geïmproviseerde meditatie op Schumann wordt niet te zoet.

Dit is het gedicht van Joseph von Eichendorff, gesproken door Thomas Huber. Zo kun je heel goed horen dat Schumann er zijn eigen ding van maakt.

Hier speelt iemand alleen de muziek, de leraar zit ernaast.

Ik heb een beetje zitten luisteren naar versies op youtube, maar dan valt wel op hoe lastig is om dit op het gehoor zo eenvoudige lied goed te vertolken. De meeste live-opnamen met beeld zijn niet mooi en niet goed. Zangers zetten te hard in, of niet zuiver, of ze galmen een end weg. Tot slot daarom Dietrich Fischer-Dieskau, met Gerald Moore als begeleider, uit 1954.