Urgh!

Nadat ik gisteren met een vriend over geslaagde crossoverprojecten (tussen klassiek en pop) (er zijn er genoeg, maar er zijn ook een hoop die tegelijkertijd slechte pop en slechte klassieke muziek zijn) had gesproken, moest ik vanmorgen aan Klaus Nomi denken, de popcountertenor die onder andere Purcells ‘Cold Song’ uit King Arthur op het repertoire had staan. Zijn grote hit was ‘Total Eclipse’ die ik in 1981 leerde kennen via het dubbelalbum Urgh! A Music War, de soundtrack van een film die een jaar later uit zou komen, maar die ik nooit heb gezien. Ik leende de plaat uit de bibliotheek en zette hem op een TDK Sa-90. De film is geloof ik ook nooit op dvd/blu-ray verschenen en als dat wel gebeurt, weet ik al wat ik voor Sinterklaas vraag. Dankzij youtube zijn veel van de individuele optredens te bekijken. Daarom de komende dagen een bloemlezing van de nummers die (zonder beeld) mijn jeugd begeleidden.

Devo – ‘Uncontrollable Urge’
Afbeeldingsresultaat voor devo are we not men
Ik wist natuurlijk niet dat ze er zo mallotig uitzagen, maar wat een show, wat een nummer en wat ontzettend strak gespeeld. Het album waar dit nummer vanaf komt (Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!) werd door Brian Eno geproduceerd en is zo’n plaat waar geen slecht nummer op staat.

 

Klaus Nomi – ‘Total Eclipse’
Afbeeldingsresultaat voor klaus nomi album
Het album waar dit nummer op staat is typisch zo’n plaat (wel een mooie hoes!) waarvan je meer songs overslaat dan luistert (ik tenminste). De cover van Hank Ballards ‘The Twist’ (later gecoverd door The Fat Boys en Chubby Checker) heeft bijvoorbeeld vooral novelty-waarde. Maar ‘The Cold Song’ moet wel mijn eerste kennismaking met Purcell zijn geweest. En ‘Total Eclipse’ vind ik echt het einde. Ook deze choreografie, hoewel je met donkere zangeressen die een zonsverduistering symboliseren tegenwoordig problemen krijgt.

 

The Au Pairs – ‘Come Again’
Afbeeldingsresultaat voor au pairs playing with a different
Dit is het soort hoekige new wave (zie ook de vroege XTC en Gang of Four) waar je nog steeds de invloed van kunt horen in gitaarbandjes die worden gevormd door jongens en meisjes die nog niet eens bestonden toen The Au Pairs uit elkaar vielen. Op deze opname is het niet te horen, maar Lesley Woods kondigt het nummer op de plaat Urgh! aan met een afgemeten: ‘This one’s about faking orgasms. This is called “Come Again”.’