Haydn

In een toespraak beweert Thierry Baudet dat ijskristallen die worden blootgesteld aan de muziek van Haydn regelmatige, harmonische patronen gaan vormen. Later nuanceert hij dit door te zeggen dat het misschien wel een fabeltje is, maar dan toch een fabeltje dat op een mooie manier iets zegt over onze tijd, waarin alleen maar muziek wordt gedraaid waar ijskristallen van in de war raken.

Loving the Right Composers for All the Wrong Reasons, zou ik zeggen, want Haydn is natuurlijk, niet alleen in zijn Sturm und Drang-symfonieën, juist een componist van grillige stukken die altijd vol verrassingen en niet te vergeten dissonanten zitten.

Bovendien zag ik dat Baudet opnames aanraadt van voor zijn geboorte, die in huize Badet blijkbaar op de koffergrammofoon werden gedraaid, daarom hieronder een opname van de beste Haydn-dirigent sinds Christopher Hogwood, Giovanni Antonini met Il Giardino Armonici. Antonini neemt voor het project Haydn 2032 alle meer dan honderd symfonieën van Haydn op, en hoe!

Dit is nummer 60 uit 1774, met de bijnaam Il Distratto. In het derde deel klinken plotseling de openingsmaten van Mozarts 24ste pianoconcert van twaalf jaar later (of hoor ik dat alleen?) en speelt de hobo een melodietje dat eerder door Prokofiev lijkt te zijn geschreven dan door Haydn. Aan het begin van het zesde deeltje horen we een atonaal intermezzo, dat Baudet een gruwel zal zijn, waarin de violisten voor de grap doen alsof ze hun instrument stemmen.

De hele symfonie duurt nog geen halfuur, maar wie de moeite neemt om te kijken en te luisteren, die beleeft misschien het mooiste halfuurtje van de dag en kan even de politiek vergeten.